‘Ik krijg die woorden maar niet uit mijn hoofd…’ Met die bekentenis breekt Luc Appermont na dagen van stilte zijn zwijgen over het afscheid van Margriet Hermans. De Vlaamse presentator en goede vriend van de overleden zangeres en televisiepersoonlijkheid laat voor het eerst zien hoe diep het verlies hem raakt en welke woorden hem nog steeds achtervolgen. In een emotioneel interview dat gisteren werd uitgezonden, kon Appermont zijn tranen niet langer inhouden toen hij vertelde over het laatste gesprek dat hij met Margriet had, slechts enkele uren voordat ze overleed.

Het afscheid van Margriet Hermans, die vorige week na een lang ziekbed op 72-jarige leeftijd overleed, was groot en waardig. Honderden collega’s, vrienden en fans verzamelden zich in de Sint-Jacobskerk in Antwerpen voor een intieme maar indrukwekkende herdenkingsdienst. Luc Appermont was er ook, maar hield zich op de achtergrond. Hij gaf geen interviews, sprak met niemand lang en verliet de kerk via een zijdeur zodra de dienst voorbij was. Dagenlang bleef het stil rond de presentator die normaal nooit verlegen is om een opmerking of een lach. Tot gisteren.

In het programma ‘De Zevende Dag’ deed Appermont voor het eerst zijn verhaal. Met bevende stem en rode ogen vertelde hij over het moment dat hem nog steeds niet loslaat. “Ze pakte mijn hand vast, keek me aan en zei: ‘Luc, beloof me dat je blijft lachen. Ook als ik er niet meer ben. Beloof me dat je niet somber wordt op televisie, want dat is niet wie je bent.’” Die woorden, zo simpel en tegelijk zo zwaar, krijgt hij maar niet uit zijn hoofd. “Ik heb ja gezegd. Natuurlijk heb ik ja gezegd.

Maar sinds ze er niet meer is, vraag ik me elke dag af of ik dat wel kan waarmaken. Of ik wel kan blijven lachen zonder dat het nep klinkt.”

Luc Appermont en Margriet Hermans kenden elkaar al meer dan dertig jaar. Ze werkten samen aan talloze televisieprogramma’s, van ‘De Notenclub’ tot verschillende kerstspecials en talkshows. Hun vriendschap ging verder dan het scherm. Appermont was een van de weinigen die Margriet regelmatig bezocht tijdens haar ziekte. Hij bracht bloemen, zat naast haar bed en luisterde als ze over vroeger vertelde. “Ze was niet alleen een collega, ze was familie geworden,” zei hij gisteren. “We hadden ruzies gehad, net als echte familie. Maar we hadden ook die diepe band die je maar met weinig mensen hebt.”

Tijdens het interview werd duidelijk hoe zwaar de laatste weken voor Appermont zijn geweest. Hij vertelde dat hij de nacht na haar overlijden geen oog dichtdeed. Telkens hoorde hij haar stem. Telkens zag hij haar hand die de zijne vasthield. “Ik blijf die woorden herhalen in mijn hoofd. ‘Beloof me dat je blijft lachen.’ Maar hoe lach je als een stuk van je hart weg is? Hoe lach je als je weet dat ze er niet meer is om mee te lachen?”

Collega’s uit de Vlaamse showbizz reageerden ontroerd op de openhartige woorden van Appermont. Presentatrice Ingeborg Sergeant noemde het “een van de mooiste en meest pijnlijke dingen die ik ooit iemand heb horen zeggen”. Zangeres Dana Winner, die ook aanwezig was bij het afscheid, schreef op sociale media: “Luc, je hoeft niet alleen te lachen. We lachen samen met je, voor haar.” Ook in de politieke wereld klonken reacties. Minister van Cultuur Jan Jambon noemde Margriet Hermans een “icoon van de Vlaamse cultuur” en prees Luc Appermont om zijn eerlijkheid.

De herdenkingsdienst zelf was al een emotioneel moment. Margriet werd uitgeleide gedaan met haar grootste hits, waaronder ‘Ik wil alles met je delen’ en ‘Zomer in de stad’. Haar twee dochters hielden elk een korte toespraak. Een van hen bedankte Luc Appermont persoonlijk voor de steun die hij hun moeder de afgelopen maanden had gegeven. “Jij was er toen wij er soms even niet konden zijn,” zei ze met trillende stem. Appermont zat toen nog in de kerk en kon zijn tranen niet meer inhouden.

Na de dienst bleef het lang stil rond de presentator. Hij trok zich terug in zijn huis in Brasschaat en gaf geen enkel signaal van leven. Vrienden respecteerden zijn stilte. Pas gisteren besloot hij te spreken. Niet omdat hij moest, maar omdat hij voelde dat hij het haar verschuldigd was. “Margriet haatte leugens en halve waarheden. Als ik zou doen alsof alles goed gaat, zou ze dat doorhebben. Dus vertel ik de waarheid: ik struggle. Ik mis haar verschrikkelijk en die woorden blijven maar rondzingen.”

Het verhaal van Luc Appermont raakt veel mensen. In een tijd waarin publiek verdriet vaak snel wordt gedeeld via sociale media, kiest hij voor een andere weg: traag, eerlijk en kwetsbaar. Hij vertelde ook dat hij de komende weken even gas terugneemt. Geen nieuwe opnames voorlopig, geen optredens. “Ik moet eerst zelf weer kunnen lachen zonder dat het pijn doet,” zei hij. “En dat duurt misschien even.”

Margriet Hermans liet een groot oeuvre na. Als zangeres scoorde ze hits in de jaren tachtig en negentig, later werd ze een geliefde televisiepersoonlijkheid die generaties Vlamingen aan het lachen en huilen maakte. Haar vriendschap met Luc Appermont was voor velen het symbool van echte, duurzame showbizzvriendschap. Dat juist hij nu worstelt met haar laatste woorden, maakt het verlies nog tastbaarder.

In de dagen na het interview stromen de reacties binnen. Mensen schrijven dat ze zelf ook worstelen met het verlies van een dierbare en dat de woorden van Margriet via Luc hen raken. “Het is zo herkenbaar,” schrijft een vrouw op Facebook. “Mijn moeder zei ook zoiets voor ze stierf. Die woorden laat je nooit meer los.”

Luc Appermont weet dat hij die woorden de rest van zijn leven met zich mee zal dragen. Maar misschien is dat ook precies wat Margriet wilde. Niet dat hij zou vergeten, maar dat hij zou blijven lachen – ook al klinkt dat lachen soms door tranen heen. En misschien is dat uiteindelijk de mooiste belofte die hij haar kon geven.