Wout Weghorst ontmoet vol emotie de twee jongens die hij 10 jaar geleden uit een vuilnisbelt redde

Tien jaar lang droeg Wout Weghorst een geheim met zich mee dat slechts een handvol mensen kende. De spits, tegenwoordig een van de meest besproken Nederlandse voetballers in Europa, blijkt namelijk een heldendaad te hebben verricht die zijn carrière en leven voorgoed heeft beïnvloed. Afgelopen weekend kwam dat verhaal eindelijk aan het licht, toen hij in alle openbaarheid herenigd werd met twee jongens die hij ooit van een zekere dood redde.

De vergeten dag in Roemenië

Het was zomer 2014. Weghorst was toen een relatief onbekende spits bij Heracles Almelo en verbleef tijdens de voorbereiding in Roemenië, waar de club een oefencampagne hield. Tijdens een vrije middag besloot hij samen met een lokale gids de omgeving te verkennen. In een buitenwijk van Cluj stuitte hij op een geïmproviseerde vuilnisbelt waar kinderen op zoek waren naar bruikbare spullen.

Volgens de gids stortte plotseling een deel van de berg afval in. Twee jongetjes werden bedolven onder een lawine van plastic, hout en metaal. Terwijl omstanders in paniek raakten, rende Weghorst zonder aarzelen de berg op. Hij groef met blote handen, trok splinters uit zijn armen en riep dat iemand een ambulance moest halen. Binnen enkele minuten had hij de jongens bevrijd. Ze leefden, maar verkeerden in kritieke toestand.

“Ik weet nog dat ik alleen dacht: als ik nu niets doe, overleven ze het niet,” vertelde Weghorst zondag tijdens een persconferentie in Amsterdam. “Voetbal was ineens totaal onbelangrijk. Het ging puur om menselijkheid.”

Het geheim bewaard

Opmerkelijk is dat Weghorst zijn daad nooit publiekelijk heeft gedeeld. Zelfs binnen de voetbalwereld wist bijna niemand van het incident. “Hij wilde niet dat mensen hem als een held zagen,” legt zijn broer Twan uit. “Hij vond dat het vanzelfsprekend was om te helpen.”

Toch liet de gebeurtenis sporen na. Weghorst raakte bevriend met een Roemeense arts die de jongens behandelde en begon jaarlijks stilletjes geld over te maken voor hun scholing. Hij hield contact met de familie, maar vroeg hen altijd om discretie.

De hereniging

Tien jaar later vonden de jongens – inmiddels 18 en 19 jaar oud – hun weg naar Nederland. Op uitnodiging van Weghorst ontmoetten zij hem voor het eerst sinds die noodlottige dag. De ontmoeting, die plaatsvond in een intieme setting met familie en enkele journalisten, was beladen met emoties.

“Ik wist niet eens zijn naam, alleen dat hij mijn leven had gered,” zei de oudste jongen, die nu medicijnen studeert. “Toen ik hem weer zag, kon ik alleen maar huilen. Zonder hem had ik hier niet gestaan.”

Weghorst zelf hield het nauwelijks droog. “Ze zijn volwassen geworden, met dromen en toekomst. Dat is het mooiste doelpunt dat ik ooit gescoord heb,” sprak hij met tranen in de ogen.

Het grotere plaatje

Wat dit verhaal zo bijzonder maakt, is niet enkel de heldhaftige daad, maar de levensles die Weghorst eruit trok. “Voetbal is belangrijk, maar niet alles,” zei hij. “Echte waarde zit in wat je voor anderen kunt betekenen.”

Zijn boodschap raakte velen die het verhaal lazen of hoorden. Supporters uit binnen- en buitenland spreken van een kant van Weghorst die niemand kende. Voor de spits zelf blijft het echter simpel: “Ik deed gewoon wat ieder mens zou moeten doen.”