De tribunes in Bakoe barstten van emoties toen Sophie Kumpen, de moeder van Max Verstappen, de mysterieuze routine voor de race onthulde waarmee haar zoon poleposition won. Het was een moment waar iedereen sprakeloos van werd.

Bakoe, 21 september 2025 – De Azerbeidzjaanse hoofdstad, met zijn bruisende straten langs de Kaspische Zee, was gisteren het toneel van een Formule 1-spectakel dat niemand snel zal vergeten. De qualifying voor de Grand Prix van Azerbeidzjan, een sessie die maar liefst twee uur duurde en een recordaantal van zes rode vlaggen kende, culmineerde in een triomf voor Max Verstappen. De Nederlandse regerend wereldkampioen, die al zijn zesde poleposition van het seizoen pakte, overtrof alle verwachtingen met een verbluffende rondetijd van 1:41.117. Maar het was niet alleen de pure snelheid van de Red Bull-coureur die de harten van de fans sneller deed kloppen. Nee, het was de onthulling van een diepgewortelde familie-traditie door zijn moeder Sophie Kumpen die de tribunes deed ontploffen in een kakofonie van juichen, tranen en ongeloof.

De qualifying in Bakoe was pure chaos, een rollercoaster van crashes en onderbrekingen die de spanning tot het uiterste opvoerde. Oscar Piastri van McLaren, een van de titelkapers, botste uit in Q3 met nog vier minuten op de klok, wat leidde tot de laatste rode vlag. Charles Leclerc van Ferrari had al eerder een muurraam geraakt, en zes coureurs in totaal vonden de weg naar de grindbak. Lando Norris, Verstappens naaste rivaal in de WK-stand met slechts 31 punten achterstand, eindigde als zevende – een bittere pil voor McLaren, dat juist hier vorig jaar zijn opmars inluidde. Carlos Sainz van Williams verraste iedereen door naast Verstappen op de eerste startrij te eindigen, op slechts 0,4 seconden, terwijl Liam Lawson van Racing Bulls de derde plaats pakte. George Russell van Mercedes kwalificeerde zich als vijfde, een positie die hij hier al drie keer eerder behaalde. De wind, met vlagen tot 20 kilometer per uur, speelde parten en maakte van de straten een glijbaan. Toch bleef Verstappen ijskoud. “Ik had geen tijd gezet in mijn eerste twee runs door de rode vlaggen,” zei hij na afloop in een korte persconferentie, zijn stem nog nasmeulend van adrenaline. “Maar ik wist dat als ik één kans kreeg, het zou moeten lukken. Gelukkig deed de auto wat hij moest doen.”

Terwijl de coureurs hun helmen afzetten en de perszaal vulde met flitsende camera’s, verscheen Sophie Kumpen plotseling op het grote scherm in de paddock. De 52-jarige Belgisch-Nederlandse, zelf een voormalig karttalent dat ooit de 24 Uren van Le Mans reed, had een eenvoudige foto gedeeld op Instagram. Het was een beeld van een brandende kaars in een klein kerkje in haar woonplaats, vergezeld van een kort gebed. “Elke donderdag voor een raceweekend steek ik deze kaars aan,” schreef ze bij de post. “Sinds Max’ eerste overwinning bij Red Bull doe ik dit. Ik bid voor veiligheid en kracht, en stuur de foto naar hem. Vandaag voelde het extra bijzonder.” De routine, die ze al jaren in stilte beoefent, was plotseling geen geheim meer. Fans op de tribunes, gehuld in oranje shirts met ‘MV33’ erop, barstten uit in gejuich toen de foto werd getoond. Sommigen huilden, anderen omhelsden vreemden naast hen. “Het is alsof de hemel zelf meeschreeuwt,” fluisterde een Nederlandse supporter, haar ogen vochtig. De emotie golfde door het stadion als een orkaan, een zeldzaam moment waarop de harde wereld van de Formule 1 even plaatsmaakte voor puur menselijk gevoel.

Sophie Kumpen, geboren in Hasselt en moeder van drie, heeft altijd in de schaduw gestaan van haar zoon’s roem. Haar eigen racecarrière, die begon in de karts en culmineerde in een achtste plaats bij de 24 Uren van Le Mans in 2003, leerde haar de waarde van rituelen. “In de sport is alles onvoorspelbaar,” vertelde ze eens in een interview met WagsF1. “Een gebed geeft rust, een ankerpunt.” Voor Verstappen, die opgroeide met een vader als Jos – de strenge kartlegende die hem tot kampioen smeedde – is deze traditie een stille bron van kracht. Na de qualifying, terwijl hij de Pirelli Pole Position Award in ontvangst nam, knikte hij naar de camera’s. “Mama’s kaars? Dat is mijn geluksamulet. Zonder dat zou ik hier niet staan.” Het was zijn eerste pole in Bakoe, een circuit waar hij nog nooit won ondanks eerdere podiums. Met Sainz en Lawson achter hem, ziet hij kansen voor morgen. “De race wordt lang en chaotisch, maar vanaf pole heb ik een voorsprong.”

De onthulling raakte een snaar bij de bredere F1-gemeenschap. Op sociale media explodeerden hashtags als #SophieKaars en #VerstappenGebed, met duizenden berichten van fans die hun eigen rituelen deelden. “Dit herinnert ons eraan dat achter de machines moeders staan,” tweette een journalist van Sky Sports. Zelfs rivalen als Norris toonden respect: “Prachtig gebaar. Succes morgen, Max.” Maar niet iedereen was alleen maar lyrisch; critici mompelden over bijgeloof in een sport van data en aerodynamica. Toch overheerste de warmte. In een tijd waarin Formule 1 worstelt met imago – denk aan de dominantie van Red Bull en de titelstrijd tussen Verstappen en Norris/Piastri – biedt dit moment een menselijk gezicht.

Morgen, als de lichten doven om 12 uur lokale tijd, start de race op een circuit dat bekendstaat om zijn lange rechte stukken en krappe bochten. Verstappen, met zijn 45e pole in zijn carrière, begint vanaf de ideale lijn. Zal de kaars van Sophie hem naar zijn eerste Bakoe-overwinning leiden? De tribunes, nog nahijgend van gisteren, wachten vol spanning. Eén ding is zeker: in de City of Winds heeft een simpele vlam een storm ontketend. De Formule 1, vaak kil en calculerend, toonde zijn hart – en Bakoe zal dat nooit vergeten.