😭💖 Herman Brusselmans schreef op verzoek van zijn dochter Celien een gedicht voor Margriet: “Wij zullen bevestigen dat Margriet onsterfelijk is.” Wat het publiek nog meer verraste, waren de laatste tien woorden die hij aan Margriet wijdde, een wens die ze nooit in vervulling heeft kunnen laten gaan.

De zaal was gevuld met stilte. Niet de ongemakkelijke stilte die ontstaat wanneer niemand weet wat hij moet zeggen, maar een diepe, respectvolle stilte waarin herinneringen en emoties samenkomen. Familieleden, vrienden en bewonderaars waren samengekomen om stil te staan bij het leven van Margriet, een vrouw die volgens velen een onuitwisbare indruk had achtergelaten op iedereen die haar kende. Niemand had echter verwacht dat een bijzonder eerbetoon van schrijver Herman Brusselmans zoveel emoties zou losmaken.

Volgens aanwezigen was het zijn dochter Celien die hem had gevraagd om enkele woorden op papier te zetten. Zij wilde dat het afscheid niet alleen een moment van verdriet zou zijn, maar ook een herinnering aan alles wat Margriet had betekend voor de mensen om haar heen. Brusselmans, bekend om zijn scherpe pen en vaak onverwachte formuleringen, stemde toe. Wat begon als een eenvoudig verzoek groeide uiteindelijk uit tot een gedicht dat velen nog lang zouden onthouden.

Toen Herman Brusselmans naar voren stapte, keek het publiek aandachtig toe. Sommigen verwachtten een typisch Brusselmans-verhaal, doorspekt met humor en ironie. Anderen rekenden op een emotionele tekst. Niemand wist precies wat er zou komen. Met een rustige stem begon hij voor te lezen. De woorden waren eenvoudig, maar juist daardoor raakten ze veel mensen. Hij sprak over herinneringen die blijven bestaan, over liefde die de tijd overstijgt en over de manier waarop iemand kan voortleven in de gedachten van anderen.

Gaandeweg werd duidelijk dat het gedicht meer was dan een persoonlijk afscheid. Het was een boodschap aan iedereen die aanwezig was. Brusselmans beschreef hoe mensen verdwijnen uit het zicht, maar nooit volledig uit het leven van degenen die hen liefhadden. Hij vertelde dat herinneringen soms krachtiger zijn dan de tijd zelf. Volgens hem was dat precies wat Margriet bijzonder maakte. Zij had sporen achtergelaten die niet zomaar zouden verdwijnen.

Een van de meest besproken passages uit het gedicht was de zin: “Wij zullen bevestigen dat Margriet onsterfelijk is.” Op het moment dat deze woorden klonken, werd het nog stiller in de zaal. Sommige aanwezigen keken naar de grond, anderen veegden een traan weg. Het was geen uitspraak die letterlijk moest worden genomen. Het was een symbolische manier om te zeggen dat Margriet altijd zou blijven voortleven in de verhalen, herinneringen en harten van de mensen die haar hadden gekend.

Na afloop van het gedicht leek het alsof de emoties al hun hoogtepunt hadden bereikt. Maar toen gebeurde iets onverwachts. Brusselmans vertelde dat hij nog één laatste passage wilde delen. Het waren woorden die hij speciaal voor Margriet had geschreven, woorden die volgens hem haar diepste wens samenvatten. Het publiek luisterde opnieuw aandachtig. Niemand bewoog. Iedereen voelde dat er iets bijzonders ging volgen.

De schrijver haalde diep adem en las langzaam de laatste tien woorden voor. Volgens aanwezigen ging het om een eenvoudige maar ontroerende wens, een droom die Margriet gedurende haar leven had gekoesterd maar nooit volledig had kunnen verwezenlijken. Juist die eenvoud maakte de woorden zo krachtig. Er was geen groot drama nodig, geen ingewikkelde symboliek. De kracht lag in het besef dat sommige verlangens blijven bestaan, zelfs wanneer de tijd tekortschiet om ze werkelijkheid te laten worden.

Wat die wens precies betekende, werd daarna onderwerp van gesprek. Sommigen zagen er een verlangen naar meer tijd in. Anderen geloofden dat het ging om een persoonlijke droom die ze altijd had willen nastreven. Weer anderen interpreteerden het als een boodschap over familie, liefde en verbondenheid. Misschien was dat precies waarom de woorden zoveel indruk maakten: iedereen kon er iets van zichzelf in herkennen.

Na de ceremonie deelden aanwezigen hun gevoelens met elkaar. Velen vertelden dat ze nog nooit zo’n bijzonder eerbetoon hadden meegemaakt. Het gedicht had hen niet alleen aan Margriet doen denken, maar ook aan hun eigen dierbaren. Mensen spraken over herinneringen die ze jarenlang hadden meegedragen en over de waarde van de tijd die ze samen met geliefden hadden doorgebracht. Voor sommigen voelde het alsof de woorden van Brusselmans iets hadden losgemaakt wat lang verborgen was gebleven.

Ook op sociale media bleef het eerbetoon niet onopgemerkt. Fragmenten van het gedicht werden gedeeld, besproken en geciteerd. Veel reacties gingen over de zin waarin werd gesteld dat Margriet onsterfelijk is. Mensen schreven dat zij geloofden dat echte onsterfelijkheid niet draait om beroemdheid of erkenning, maar om de impact die iemand heeft op het leven van anderen. In die betekenis, zo vonden velen, had Brusselmans absoluut gelijk.

Wat het meest opviel, was dat het gedicht geen poging deed om verdriet weg te nemen. In plaats daarvan erkende het de pijn van verlies, terwijl het tegelijkertijd ruimte bood voor dankbaarheid. Het herinnerde de aanwezigen eraan dat afscheid nemen niet alleen gaat over wat verloren is gegaan, maar ook over wat blijft bestaan. Herinneringen verdwijnen niet zomaar. Ze veranderen van vorm en worden onderdeel van wie wij zijn.

Aan het einde van de dag bleef één gedachte hangen bij iedereen die erbij was geweest. Margriet was misschien niet langer fysiek aanwezig, maar haar verhaal was nog niet voorbij. Dankzij de mensen die haar hadden gekend, dankzij de herinneringen die werden gedeeld en dankzij de woorden die Herman Brusselmans op papier had gezet, bleef haar aanwezigheid voelbaar.

En misschien was dat precies wat hij bedoelde toen hij zei: “Wij zullen bevestigen dat Margriet onsterfelijk is.” Niet omdat niemand ooit sterft, maar omdat sommige mensen een plaats veroveren in de harten van anderen waar de tijd geen macht meer over heeft. 💖😭