Celien Hermans heeft een emotionele comeback gemaakt op het podium na het hartverscheurende verlies van haar moeder Margriet. Amper drie weken nadat de 72-jarige zangeres en voormalige politica op 3 juni was overleden, stond de 33-jarige Kempense weer in de schijnwerpers van *De Batjes* in Roeselare. Een beslissing die bijna niet meer kan contrasteren met de periode die voor haar lag. Terwijl de boxen klonken met nummers van ABBA en Tina Turner, zat het publiek klaar voor een vrolijke show.

Maar Celien Hermans had niet alleen een klein hartje bij zich, ze droeg ook een verdriet dat nog rauw was en dat ze elk moment met zich meedroeg.

Ze was bewust haar agenda leeggehouden de voorbije weken. Het overlijden van Margriet, haar mama én beste vriendin, hakte er zwaar in. Amper een maand nadat er een agressieve en ongeneeslijke vorm van kanker bij haar was vastgesteld, koos de bekende Vlaamse artieste voor euthanasie. Een beslissing die het leven even stillegde, terwijl de rest van de wereld gewoon doorging. Celien schreef in een emotionele boodschap op sociale media dat het leven bij haar even stopte. Ze voelde zich overspoeld door warme reacties van fans, maar tegelijkertijd ook door het besef dat ze weer aan de slag moest.

Ze is zelfstandige en moet rekeningen betalen, net als iedereen na zo’n immens verdriet.

“Ik doe het voor mama”, zei ze met trillende stem tijdens het optreden. Die woorden gaven het hele verhaal een extra laag. Ze had mama beloofd dat ze zou blijven zingen. “Je gaat toch blijven zingen? Je kan dat zo goed én je doet dat zo graag”, had Margriet haar jarenlang gezegd. “Mama drukte me op het hart: ‘Je gaat van jetje geven.’ Dus voilà, vandaag sta ik hier zowel voor mezelf én voor haar.” Met het nummer ‘Een vriend’ van haar mama als opening bracht ze niet alleen een eerbetoon aan Margriet, maar ook houvast.

“Ik bracht al vaker nummers van mijn mama, maar vandaag wilde ik dat zeker doen, als houvast.”

Het publiek in Roeselare was overspoeld met warme reacties. “Wat een sterke madam”, klonk het unaniem. Celien is precies zoals haar moeder: zo’n sterke vrouw. Ze stond daar met een glimlach, maar er welden tranen op. Bij het nummer ‘Mama’, dat ze speciaal had geschreven voor de zeventigste verjaardag van haar moeder, kreeg ze het zichtbaar moeilijk. “Ik vind één ding heel erg jammer. Behalve het feit dat mijn mama er niet meer is, vind ik het moeilijkst dat zij mij nooit zelf mama zal zien worden.

Als ik ooit mama word, hoop ik dat ik minstens een even goede mama ga zijn. Ik heb er wel mijn doel van gemaakt om dat nummer zo veel mogelijk te zingen, in de hoop dat ze het ergens kan meekrijgen.”

Het was rauw verdriet dat nog steeds elke dag bij haar binnenkomt. “Dat draag ik elke dag met mij mee en dat zal nog heel lang zo zijn.” Maar muziek is haar uitlaatklep. “Het is altijd een plek geweest waar ik troost vind en waar emoties een plaats krijgen.” Ze voelde zich mama nog meer dan ooit. “Misschien nog meer dan ooit. Ik weet dat zij niets liever zou willen dan dat ik mijn dromen blijf volgen.” Voor de toeschouwers had ze een goede raad: “Geniet mensen, want ik heb persoonlijk mogen ondervinden hoe snel het leven kan keren.

Je moet volop genieten, dat zei Margriet ook altijd.”

Ze verontschuldigde zich bij de fans omdat ze nog niet klaar was voor een fotomoment. “Niet omdat ik dat niet wil, maar omdat ik het momenteel nog te confronterend vind. Ik hoop dat jullie me dat niet kwalijk nemen.” Dat was een menselijke, oprechte moment. Niemand hield het droog in de zaal. Gunther Levi, die vlak na haar op het podium stond, omhelsde haar nadien en noemde haar een unieke professional. “Dat Celien zo snel weer op het podium staat én met zo’n energie, toont wat voor een professional ze is.

Als artiest krijg je af en toe met verlies te maken, maar hoe zij dit zo goed aanpakt: dat is uniek.”

De comeback was inderdaad vrij snel. Vorige week zou ze al optreden op *Toermalien on Stage* in Genk, maar die afspraak werd uitgesteld door de voorspelde extreme hitte. Daarom was dit de echte herstart. “Het is inderdaad vrij snel, daar moeten we niet flauw over doen. Maar enerzijds is dit een uitlaatklep en anderzijds ben ik ook zelfstandige. Iedereen moet ooit weer aan de slag na zo’n immens verdriet. Alleen gebeurt dat bij mij in de schijnwerpers.” Ze was de voorbije weken overspoeld met warme reacties geweest, wat haar echt gedragen heeft.

“Om samen te zingen, te lachen, misschien een traan te laten, maar vooral om samen het leven te vieren.”

Celien bracht ook ‘Lekker blijven hangen’ van haar mama. Ze gaf een warm eerbetoon aan de plek die zo nauw met Margriet verbonden was. Later zou ze haar mama muzikaal eren op *Tien om te Zien*, op de opnamedag van 14 juli. Daar zou ze een bloemetje voor haar moeder zetten. Maar op *De Batjes* in Roeselare was het een mix van vrolijkheid en stil verdriet. Covers zoals *J’aime la vie* en *Mamma mia* vonden weerklank, maar ook eigen nummers van Margriet. Het publiek genoot volop mee. “Vandaag gaan we volop genieten met muziek.”

Celien Hermans is een zangeres die al jaren het podium kleurde. Haar moeder Margriet was jarenlang een vaste waarde op *Tien om te Zien*. Nu blijft ze zingen, niet alleen voor zichzelf, maar voor de vrouw die haar altijd heeft aangemoedigd om haar hart te volgen. “Mama zou het niet anders gewild hebben.” Haar fans steunden haar massaal. “Jullie warme woorden en berichten hebben mij echt gedragen en raken mij diep.” Het was een emotionele start die veel mensen raakte. Niemand kon zijn tranen bedwingen toen ze ‘Mama’ inzette.

Het leven gaat verder, ook als het hart breekt. Celien Hermans heeft laten zien dat verdriet niet altijd stilstaat. Ze draagt het mee, zingt erdoorheen en viert het leven dat Margriet haar heeft geleerd. “Geniet van het leven, want ik heb van dichtbij meegemaakt dat het leven sneller kan keren dan je denkt.” Met ‘Ik doe het voor mama’ als mantra blijft ze haar weg gaan. Ze is terug op het podium, niet als vervanging, maar als eerbetoon. Een comeback die hartverwarmend en hartverscheurend tegelijk is. Want ze zingt voor twee, voor mama en voor zichzelf.

En dat doet ze met alle liefde en kracht die ze in zich heeft.

De zaal in Roeselare klonk mee toen ze het podium verliet. Fans schreeuwden haar naam, tranen vloeiden, applaus weerklonk. Celien Hermans had bewezen dat ze niet alleen sterk is, maar ook kwetsbaar. Dat ze het verdriet met zich meedraagt, maar het niet laat overheersen. Ze blijft zingen, doet het voor mama, en viert het leven dat nog blijft. Het is een inspiratie voor iedereen die moet doorgaan na een verlies. Want muziek, dat is haar uitlaatklep, haar troost, haar manier om verder te leven. En dat doet ze met de glimlach en de kracht van een echte Hermans.