In een ontroerende en soms ook verrassend luchtige sfeer in Merksplas heeft Celien Hermans een indrukwekkende toespraak gehouden ter nagedachtenis aan haar moeder, de geliefde zangeres en televisiepersoonlijkheid Margriet Hermans. De zaal, gevuld met familie, vrienden en vele bewonderaars, luisterde ademloos naar de woorden van de dochter die met veel liefde, humor en diepe dankbaarheid terugkeek op het leven van haar moeder. Celien begon met een uitgebreid dankwoord en verontschuldigingen aan het publiek.

Ze gaf eerlijk toe dat ze wellicht niet op ieders berichtje had geantwoord of zaken niet altijd optimaal had kunnen regelen in deze zware periode, maar ze ging ervan uit dat iedereen haar dat kon vergeven gezien de uitzonderlijke omstandigheden. Het was meteen duidelijk dat dit geen gewone herdenking zou worden, maar een persoonlijk en intiem afscheid waarin zowel tranen als lachsalvo’s een plek kregen.

Opvallend was de ruimte die Celien creëerde voor humor, iets wat ongetwijfeld paste bij de persoonlijkheid van haar moeder. Ze grapte over Hermans Junior, die alvast goed op weg leek te zijn – laat het een kwestie van DNA noemen – om een ellenlange speech te geven. Maar geen zorgen, verzekerde ze het publiek, ze had haar best gedaan om het kort en bondig te houden en het niet nodeloos te rekken. Want als ze eerlijk was, als ze alles zou vertellen wat ze met het publiek wilde delen, dan zouden ze hier drie maanden zitten.

Enerzijds trok het budget om de kapel af te huren dat niet, anderzijds had mama zelf gezegd “lekker blijven hangen”, maar Celien vermoedde dat iedereen toch ook graag die avond weer terug in zijn eigen bedje zou slapen. Het publiek reageerde met een mengeling van lach en ontroering, precies zoals Margriet Hermans het zelf vaak had gedaan: met een knipoog en een hart onder de riem.

Celien prees haar moeder als de best bekeken tv-show, het mooiste optreden en de meest iconische acte de présence aller tijden. “Ook vandaag, mama, breng je mensen samen,” zei ze. “Ik ben er vrij zeker van, mama, dit is je best bekeken tv-show, optreden, acte de présence aller tijden.” Met die woorden benadrukte ze hoe Margriet Hermans tot op het laatst mensen wist te verbinden, iets wat ze haar hele carrière al deed met haar muziek, haar televisieoptredens en haar openhartige persoonlijkheid. Ook in dit afscheid slaagde ze daar opnieuw in, zij het nu via de woorden van haar dochter.

In een persoonlijk deel richtte Celien zich tot haar ouders. Ze hoopte dat ze hen trots had gemaakt en nog zou maken. Ze beloofde haar uiterste best te doen om geduldig te zijn, zorgzaam te blijven en elke dag van haar leven er hard aan te werken om een sterke vrouw te zijn. En geen zorgen, mama, verzekerde ze, ze had papa’s pillendoosje al elke week aangevuld, zorgde ervoor dat hij goed at en buiten kwam, en dat zijn medicatie op tijd werd toegediend.

“Lieve papa, I love you and I got you.” Het was een belofte vol liefde en verantwoordelijkheid die de diepe familieband onderstreepte. Celien deelde ook haar reflecties op haar eigen identiteit. Geboren in 1993 als dochter van een bewust ongehuwde moeder, werd ze al snel bekend als Celientje. Nu, 33 jaar oud en 1,67 meter zonder hakken, blijft ze altijd Celientje, de dochter van Margriet Hermans. Wat ze als kind soms vervelend vond, is ze sinds een aantal jaar alleen maar trots en dankbaar voor. “Ik zal altijd Celientje blijven, de dochter van Margriet Hermans,” klonk het.

“En hoe vervelend ik dat soms als kind vond, ben ik er sinds een aantal jaar alleen maar trots en dankbaar voor.”

Dankbaar voor de unieke dingen die ze dankzij haar moeder kon meemaken. Dankbaar voor de opvoeding die ze kreeg. En ja, ook dankbaar voor de ruzies en discussies die ze soms hadden, al duurden die nooit heel erg lang. Ze geloofde dat het hen had gevormd tot de twee vrouwen die ze zijn, en vooral de immense sterke band die er tussen hen was. Ze verwees naar uitspraken in het programma ‘Die huis’, waar moeder profetische dingen had gezegd. “Je zei het zelf in ‘Die huis’ ons Celien is geen gemakkelijke.

Maar nee, mama, gij waart dat ook niet.” En wellicht zouden we de komende tijd nog heel veel van haar te zien krijgen, want enkele tv-opnames vonden al plaats lang voor er enige sprake was van kanker.

In een primeur deelde Celien mee dat Margriet Hermans in het volgende seizoen van ‘De verraders’ te zien zal zijn. Opvallend genoeg verschijnt ze daar in een doodskist. De opnames vonden plaats in 2025, lang voor er sprake was van kanker. “Zo zou je te zien zijn in het volgende seizoen van ‘De verraders’,” vertelde Celien. “In overleg met het productiehuis en de zender mag ik in jouw naam toch al een kleine primeur geven over het nieuwe seizoen.

Al is het een ietwat akelige primeur, want bij een van de openingsproeven ben jij te zien, mama, terwijl je in een kist ligt. Ik vond enige duiding toch wel belangrijk dat Vlaanderen de mensen hier aanwezig en de mensen thuis weten dat dit al lang geleden opgenomen is. In 2025, toen er nog geen wolkje aan de lucht was. Maar kijk, zelfs daar gebeurden profetische dingen.” Het publiek voelde de rillingen van herkenning en ontroering bij deze woorden.

De toespraak nam een meer emotionele wending toen Celien de diagnose en de laatste maanden deelde. Na een gezellige ochtend met Jan Smit belde haar moeder ’s avonds op en zei: “Celien, ik heb geen goed nieuws, ik heb kanker”. Toen ze diezelfde avond in de keuken zaten, begon haar moeder meteen te regelen. “Je moet al mijn optredens annuleren, alle organisatoren verwittigen en, en, en…” De boodschap was duidelijk: ik stop. Twee weken later kwam het volledige verdict: een neuro-endocrien carcinoom, vierdegraads, vrijwel niet behandelbaar.

Haar moeders eerste respons was: “hoe kan ik die euthanasie aanvragen?” Op 19 mei bracht Celien haar naar het ziekenhuis, waar ze helaas nooit meer vertrokken is. Ze gingen nog op gesprek voor een studietherapie. Er moest alleen nog onderzocht worden of ze die receptoren in de kankercellen had. Maar vier op vijf patiënten had deze.

Dus ze zagen het even heel rooskleurig. Alleen haalde de kanker haar onwaarschijnlijk snel in. Een noodgedwongen eerste ronde chemo bracht haar op een verdere lijdensweg.

En alsof ze nog niet genoeg te verduren had, kreeg ze er ook nog een heel zware infectie bovenop.Maandagochtend liet haar moeder Celien naar het ziekenhuis komen, alleen en liefst niet te laat. Toen wist Celien meteen dat haar moeder opnieuw de allersterkste mama was geweest. Ze koos voor euthanasie.

Geen lichtzinnige, impulsieve beslissing, want ze koos zelf haar muziek, wie erbij wilde zijn, wanneer ze het wilde en zelfs wat ze wilde aandoen. “Een witte blazer, Celien die beneden in de kast hangt. Dan zie ik er toch uit als een engel. Ik weet het, ik weet het. Ik ben het niet altijd geweest.

Maar dan lijkt het toch even zo.” Celien heeft alles in het werk gesteld zodat haar moeder woensdagmiddag rustig kon vertrekken. Rustig, zeker doordacht en helemaal op z’n Hermans. Maar ook daar haalde de tijd hen in. Want toen ze dinsdag nacht bij haar bleef slapen, is de hel losgebarsten en was het voor haar moeder genoeg. Ze heeft iedereen in de familie verwittigd zodat haar moeder woensdagmiddag rustig kon vertrekken. Zelfs in haar laatste momenten liet ze nog haar liefde blijken. Een kus van papa, een knipoog van tante Marie.

En toen de dokter aan haar vroeg waar ze van zou dromen als ze in slaap gebracht werd, was het antwoord “nog een keer een goed optreden met Celien”. Ze had haar ogen al enige tijd gesloten en hoewel zij in tranen zaten, was zij er echt klaar voor.

De euthanasie werd gestart en haar iconische woorden gaan voor eeuwig naklinken: “Allez, salut hè, mannen.” Het was de juiste keuze. Want maandagavond kwamen ze het weten dat de studietherapie geen optie bleek te zijn. En verder afzien was ook geen optie. Celien sloot haar toespraak af met een diepe reflectie.

“Als kind zeg je vaak mijn mama is de beste mama en mama was echt de beste. De beste, meest eerlijke, nuchtere, liefdevolle, warme, fantastische vrouw die ik ooit in mijn leven zou gekend hebben. En ja, we konden wel eens vechten en discussiëren vaak om het laatste woord.En het spijt me verschrikkelijk, mama, maar vandaag is het laatste woord toch voor mij.”